Godzina „W” – moment, który wciąż porusza

 

źródło : pixabay

1 sierpnia to dla mnie osobiście jeden z najbardziej poruszających dni w roku. Gdy o godzinie 17:00 w całej Polsce rozbrzmiewają syreny, a ruch na ulicach zamiera, zawsze mam ciarki na plecach. W tej jednej minucie ciszy kryje się ogromny ładunek emocjonalny. Dokładnie dzisiaj mija 82. rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego – chwila, która zmieniła stolicę i serca Polaków już na zawsze.

Kiedy myślę o tamtym sierpniowym popołudniu 1944 roku, nie widzę tylko suchych faktów z podręczników do historii. Widzę młodych ludzi – często moich rówieśników lub osoby młodsze ode mnie – którzy zamiast planować randki, studia czy beztroskie wakacje, musieli chwycić za broń. Przez 63 dni ci młodzi chłopcy i dziewczęta tworzyli historię, która do dziś uczy nas, czym jest prawdziwe męstwo. Ich samotna walka, choć militarnie przegrana, była moralnym zwycięstwem, z którego czerpiemy siłę do teraz.

Z roku na rok Powstańców jest wśród nas coraz mniej. Ich głosy, dotychczas tak mocne i pełne przestróg, powoli milkną. To sprawia, że tegoroczne obchody mają dla mnie jeszcze głębszy, bardziej osobisty wymiar. To my stajemy się strażnikami ich pamięci.

Warto zadać sobie pytanie: co ja robię z wolnością, za którą oni oddali swoje najpiękniejsze lata? Dzisiejszy patriotyzm nie wymaga od nas chwytania za broń. Wymaga jednak szacunku do drugiego człowieka, empatii i budowania wspólnoty każdego dnia.

Dziś wieczorem, myśląc o tamtych bohaterach, zapalę symboliczny znicz. Nie tylko po to, by opłakiwać stratę, ale by podziękować za to, że mogę żyć, kochać i pisać te słowa w wolnej Polsce.

Cześć i chwała Bohaterom! Pamiętamy.